Günümüzde değişim, dönüşüm olarak görülen yenilikçiliğin sınırları nereye kadar bilinmiyor. Özellikle Yapay Zeka (YZ) kullanıcıları ve kullanılan alanlar genişledikçe katkıları yanında aldıkları, götürdükleri de fark edilmektedir.

Yapay zekanın bilim ve teknoloji dışında tüm alanlarda kullanılması üretim ve iş potansiyellerini artırmakla birlikte, bir çok iş ve meslek alanlarını ortadan kaldırdığı gibi kendine has yeni alanlarda açmaktadır. YZ ile birlikte özellikle kendi alanında ve diğer alanlarda yeni yatırım zorunluluklarını getirmiştir. Sanders ve AOC, ABD'deki tüm yapay zeka veri merkezlerinin inşasını dondurmak istiyor. Gerçekte neler olup bittiğini anlamak gerekiyor. Bu bazılarına göre sıradan siyasi bir savaş değil gibi geliyor. Bu, bilinçsizce kendi sonunu anlayan bir dünya görüşünün son nöbeti gibi görülebilir.

Yapay zekâ (YZ), kapitalizmin üretim, kâr maksimizasyonu ve iş gücü dinamiklerini kökten değiştiren "dijital kapitalizm" motoru olarak değerlendirilmektedir. Bu yapı, benzeri görülmemiş bir sermaye birikimi sağlarken, piyasayı tekelleştirme, gelir adaletsizliğini artırma ve insan emeğini değersizleştirme gibi çok boyutlu etkiler doğurmaktadır. Yapay zekânın tüm güçlükleri aşabilecek kadar büyük bir güç olduğuna güven duyuyorlar. Bir kaç veriyle bu alanda dönen sermayenin büyüklüğü hakkında farkındalık oluşturmak gerekiyor.

Örneğin Financial Times’a göre en büyük teknoloji tekellerinden dördü olan Microsoft, Alphabet (Google), Amazon ve Meta daha önce 2025 yılı içinde 300 milyar dolardan fazla sermaye yatırımı yapmayı planladıklarını açıklamışlardı. Diğer şirketler/devletler de dâhil edilerek sadece bu yıl içinde neredeyse tümüyle yapay zekâ için yapılmakta olan veri merkezlerine 475 milyar dolar harcanacağı öngörülüyordu. Bu rakam 2024 yılındakinin yüzde 42 daha fazlasına işaret ediyor. Veri merkezleri konusunun tüm bu çılgınlık içinde özel bir yer tuttuğu görülüyor. Mevcut yapay zekâ teknolojisinin çok büyük bir işlem gücüne ve veri depolama kapasitesine ihtiyaç duyduğu biliniyor. Bu yarışta öne geçmek isteyenler de bu işlem gücü ve depolama kapasitesi için zamanla daha büyük ve masraflı veri merkezleri inşa etmeye yöneliyorlar.

YZ işlemleri için seferber edilen işlemciler şimdiye kadar var olan, “geleneksel” veri merkezleri için gerekenden 10 kat daha fazla güç harcıyor. Bu yolun verimliliği konusunda soru işaretleri doğmuş olsa da treni kaçırmama telaşıyla bu yapılardan hiç biri geri adım atmaya cesaret edemiyor. Çin’in geliştirdiği YZ uygulaması DeepSeek’in çok daha az işlem gücüyle eşdeğer performans verebildiğinin ortaya çıkması bu süreci bir an için sorgulatır gibi görünse de değişmiş değildir.

Yeni nesil veri merkezlerinin inşası için yapılacak harcamaların 2030’a kadar 1 trilyon dolara ulaşacağı öngörülüyor. Bu yatırımların maliyetleri konusunda fikir vermesi için IBM CEO’sunun söyledikleri aktarılabilir. Bugünün maliyetleriyle, 1 Gigawatt’lık bir veri merkezini doldurmak yaklaşık 80 milyar dolar tutuyor. Bir şirket 20-30 GW taahhüt ederse bu 1,5 trilyon dolar capex (yatırım maliyeti) demektir. Dünya genelinde büyük teknoloji şirketlerinin projelerinin toplam taahhüdü yaklaşık 100 GW gibi görünüyor. Bu da 8 trilyon dolar capex eder. Bu sermayenin sadece faizini ödemek için yılda yaklaşık 800 milyar dolar kâr gerektirir. Emperyal düzenin YZ ile gelecekte ki bozulan/bozulacak olan gelir adaletinin sonucunu düşünmek bile ürkütücü geliyor. Bu gelirler kimlerden ve nasıl elde edilecek, sömürü düzeninin daha da derinlik kazanacağı açıktır.

Geleneksel iktisatta üretim faktörleri; emek, sermaye, toprak ve girişimcilik olarak ayrılır.

YZ ile bu ayrımlar bulanıklaşır.

Yaratıcı Yıkım (Schumpeter); YZ eski meslekleri yok ederken, yeni veri odaklı iş kolları ve endüstriler yaratmaktadır.

Beceri Odaklı Teknolojik Gelişme; YZ düşük vasıflı işleri otomatikleştirip yüksek vasıflı işgücüne olan talebi artırdığı için gelir dağılımı eşitsizliğini teorik olarak derinleştirme potansiyeline sahiptir.

YZ, sanayi devrimindeki bedensel emeğin makineleşmesine benzer şekilde, zihinsel emeğin de metalaştırılmasını ifade eder.

YZ sistemleri ölü emeğin (kod, veri ve algoritmalar) birikimidir ve kapitalist sistemde sömürü döngüsünün dijital platformlar üzerinden devam etmesini sağlayan bir araç olarak ele alınmaktadır.

Marksist teori, değerin temel kaynağını canlı emek gücü olarak görür ve teknolojik gelişmenin (makineleşmenin) kâr oranlarının düşme eğilimine yol açtığını savunur. Sosyalizm Karl MARX’la ekonomik ve siyasi bir teori olarak ortaya atılmış olmasına rağmen, bir ekonomik teori olmanın dışında günümüzde üç kavrama ihtiyaç duyan bir ahlaki yapı olarak da görülmektedir.

1. Yeniden dağıtılacak bir kıtlık

2. Savunulacak mağdurlar

3. Her şeyi koordine edecek bir aracı sınıf

Bu üç temel direkten birini çekin, yapı çöker. Yapay zeka üçünü birden çekiyor yorumunu yapıyor Fransız Brivael Le POGAM.

Önce kıtlık. 200 yıl boyunca, siyasi ekonomi sınırlı bir üretimin nasıl paylaştırılacağı sorusu etrafında döndü. Marx, Keynes, Piketty hepsi bu varsayıma dayanıyor. Ama yapay zeka denklemi tersine çeviriyor. Zekânın marjinal maliyeti sıfıra yaklaşıyor. Yazılım üretimi, tasarım, analiz, kodlama yanında gelişmiş robotikle imal edilmiş maddi ürünler bunların hepsi neredeyse bedavaya geliyor. Bolluk dolu bir dünyada, "kim neyi hak ediyor" sorusu anlamını yitiriyor. Artık hakemlik yapılacak bir şey de kalmıyor. Sonra mağdurlar. Yapay zeka, insanlık tarihinin bilgi ve becerilere erişimdeki en büyük eşitleyicisidir. Bangladeş'in ücra bir köşesindeki bir çocuk, bugün New Yorklu bir ailenin varisinden aynı öğretmene erişebiliyor.

Tek başına bir geliştirici, üç yıl önce 20 kişilik bir ekibin ürettiğini üretebiliyor. Engeller yıkılıyor, oysa yapısal mağdurlar olmadan, savunulacak bir dava yok, yerine getirilecek bir ahlaki yetki de henüz yoktur. Bu yetkiler zamanla ulusal yada uluslar arası düzeyde düzenlenir mi? Bu süreç içerisinde belki görülebilir.

Son olarak aracı sınıf. Bu, onlar için en acı verici nokta. Sosyalist inşada bu, "aracı" konum, burjuva sistemindeki gibi bir sömürü aracı veya ayrıcalıklı sınıf değil, devlet ve toplum yararına hizmet eden bir uzmanlık katmanı olarak ele alınır. Sosyalizm ideolojik olarak bir kasta (bir bireyin belirli bir sosyal tabakalaşma sistemi içinde doğduğu sabit bir toplumsal gruptur.) veya ayrıcalıklı sınıfa ihtiyaç duymaz, aksine amacı tüm kastları ve sınıfları ortadan kaldırmaktır. Ancak anlaşılabilmek için Sosyalizm her zaman bir kasta ihtiyaç duymuştur. Militan gazeteciler, uzman memurlar, reçete yazan STK'lar, yeniden dağıtan politikacılar vb. Bu kast, kitlelere gerçekliği tercüme ettiğini iddia ederek yaşıyor. Yapay zeka bu tercümeyi gereksiz kılıyor. Herkes doğrudan kaynağa sorabilir, bir rakamı doğrulayabilir, modelleri karşılaştırabilir, bir kamu politikasını simüle edebilir. Yorum tekeli öldü gibi düşünülebilir.

İşte bu yüzden yapay zekânın bir hakikat katalizörü olduğunu söyleyenler var. Hakikati yaratmıyor, onu yorumlanamaz kılıyor. Değer üreten sistemler görünür hale geliyor. Değer üretmeden onu yakalayanlar da görünür hale geliyor. Bu, dayanılmaz olan güç kaybı değil, anlam kaybı olduğudur. Dünya görüşünün, militanlığının, tüm kariyerinin, kıtlık ve opaklık sayesinde ayakta duran bir yapıya dayandığını fark etmektir. Bu, dipsiz narsistik bir yara olarak görülebilir.

Tepki mekanik; katalizörü engellemek gerekiyor. Rasyonel nedenlerle değil (nükleer konusundaki tutumlarını gördüğümüzde, "enerji" argümanı.) varoluşsal nedenlerle geleceğin gerçekleşmesini engellemek gerekiyor, çünkü gelecek onların hepsini, “silip yok edebiliyor” şeklinde değerlendiriliyor. 300 yerel yasa, Federal bir moratoryum. Avrupa moratoryumları (AI Yasası)

Her yerde aynı kalıp, yavaşlatmak, frenlemek, çerçevelemek, vergilendirmek. Akıllıca düzenlemek değil de felç etmek olarak yorumlayanlar da var. Ama onların zaten kaybettiğini iddia edenler de çoğunluktadır. Ve içten içe onlarında bunu bildiklerini ifade ediyorlar. Çin durmayacak. Birleşik Arap Emirlikleri durmayacak. Hindistan, Singapur, Milei'nin Arjantin'i, bazı Amerikan eyaletleri, hiç biri durmayacak. San Francisco'da veri merkezi inşaatını engellemek sadece yer çekimini kaydırıyor. Tek net etki, savunduklarını iddia ettikleri insanları yoksullaştırmak gibi düşünenler de çoğunluktadır. İşte bu çok önemli ve tehlikeli, yoksulluk daha yaygın hale gelebilir. Onlar için hiç bir şey kayıp değil, çünkü kapı onlara her zaman açık. Değer yaratmanın yeniden dağıtmadan daha tatmin edici olduğunu, inşa etmenin suçlamaktan daha güçlü olduğunu, girişimciliğin ise dünyayı gerçekten değiştiren tek çağdaş siyasi eylem biçimi olduğunu anlamaları yeterli olacağı gibi algılanıyor.

Dönüşüm istekli olanlar için elbette mümkündür. Basit bir şeyi kabul ederek başlıyor, kimse başkaları tarafından kurtarılmaya ihtiyaç duymuyor. Ama bir çok insan, inşa etmek için bir başkasına ihtiyaç duyabiliyor. Bu son derece yerinde ve ilgili bir analiz olarak düşünülebilir. Adeta vizyoner bir bakış açısı; zira bu konuda ilgili kişiler bile gerçeği tam olarak içselleştirememiş durumdalar. Ancak dönüşümün mümkün olduğu gerçeği doğrudur ama bir çok insan, inşa etmek için bir başkasına ihtiyaç duyabileceği düşüncesi her koşulda doğru olmayabilir. Ama değer yaratmak her zaman önemlidir.

Önerilen yaklaşım dogmatikler için kesinlikle düşünülmemesi gereken bir husus olarakta algılanabilir. Aslında sorun sadece geleceğe dönük beklentilerin spekülatif olarak sorgulanmasından ibaret değildir. Şu ana kadar yapılmış olan dev yatırımlar ne yeterli ciro ne de yeterli kâr getirmiştir. Tüm hesaplama ve kestirimler gelirlerin beklenenden çok az olduğunu, temelde yatırımın zarar yazarak ilerlediğini gösteriyor. Umutlar YZ kullanımının artışına, paralı hizmetlerin yaygınlaşmasına bağlanmış durumdadır.

Şu anda en ünlü örnek olan ChatGPT’nin bile paralı kullanıcılarının oranı yüzde 3 düzeylerinde olduğu dikkate alındığında, çöküş olasılığını bir kenara koyarak, sadece buradan hareketle, önümüzdeki dönemde parasız hizmetlerin kapsamının ve kalitesinin daraltılıp, paralı hizmetlerin kapsamının genişletilmesini beklemek daha gerçekçi olacaktır. Yine de bu bir kişisel yorumdur. Gelecekte hangi yöne, nereye evrilir görmek gerekiyor.

Türkiye’nin ev sahipliğinde 7-8 Temmuz tarihlerinde Ankara’da düzenlenen 36. NATO Devlet ve Hükümet Başkanları Zirvesi’nin sonuç bildirgesi yayımlandı. Bildiride, üye ülkelerin NATO'nun kolektif savunma maddesi olan 5. maddeye ve transatlantik bağa yönelik, "sarsılmaz bağlılıklarını" teyit etmek üzere Ankara'da bir araya geldiğine dikkati çekilirken, "Bir müttefike yönelik saldırı, tüm müttefiklere yönelik saldırıdır. Birliğimiz, dayanışmamız ve kolektif gücümüz, özgür ve demokratik uluslardan oluşan İttifak'ımızdaki 1 milyar vatandaş için barış, güvenlik ve refahın temeli olmaya devam etmektedir. Caydırıcılık ve savunmaya yönelik 360 derece yaklaşımımıza bağlılığımızı sürdürüyoruz." ifadeleri kullanıldı.

"Rusya'nın Avrupa-Atlantik güvenliği ile istikrarına yönelik uzun vadeli tehdidine ve terörizmin devam eden tehdidine karşı koymak amacıyla müttefiklerin Lahey Savunma Taahhüdü'nü hayata geçirdiği" belirtilen bildiride, Avrupalı müttefikler ve Kanada'nın 2025'te temel savunma ihtiyaçlarına yönelik yatırımlarını 139 milyar dolardan fazla artırdığı vurgulandı. Ayrıca Ukrayna’nın transatlantik güvenliğe katkı sağladığı belirtilerek destek, İran’a Hürmüz Boğazı’nda seyrüsefer özgürlüğü konusunda saygı gösterme çağrısı ön plana çıkmıştır. Buna rağmen ABD, İsrail-İran arasında ki hava gücü savaşı aralıklarla devam etmektedir.

Değişimin ve yeniliklerin dünya insanını modern köle düzeninden uzak tutması dileğiyle.

Esen kalın.